Vandaag ben ik volgens plan in Hoi An aangekomen, zij het achteraf dat ik iets slimmer had kunnen reizen, wat me een paar uurtjes en een paar tientjes had kunnen schelen. Maar goed!

Hoi An is wat het is: het Heusden/Valkenburg van Vietnam. Er is alles aan gedaan om het leuk te maken en te versieren en daar komen dan ook veel toeristen op af, waaronder ik. Toch als je goed kijkt zie je het oude stadje aan het water wel, met zijn charme en karakteristieken. Het is een van de weinige stadjes die niet getroffenzijn in de oorlog en staat dus niet voor niets op de werelderfgoedlijst. Als je door de versiering heen kijkt is het interessant om te bekijken en plezierig om doorheen te lopen, Het is ook leuk om het mengsel van inlandse en buitenlandse toeristen te bekijken en ook hier weer te zien dat overal handel van gemaakt wordt. Ook is het heel fijn dat het hier wat koeler is, vanavond zelfs bijna kil, dat scheelt heel wat druppels zweet!

Dat brengt me op het begin van dit verhaal en dus bij gisteren. Na een goede nachtrust opgestaan en ontbeten, voor m'n volgers kwaliteit Valencia, besloot ik ondanks de warmte - 33 graden om 8.30 - toch m'n plan uit te voeren en naar Cholon te lopen, de chinese wijk van Saigon. Het is een lange rechte weg van zo'n 8 kilometer met het bekende verkeer en aan weerszijden als maar winkeltjes en kantoren waar van alles en nog wat gebeurd. Geen betere manier om een stad te leren kennen, maar wel heel heet in dit geval. het water verliet m'n lijf als zweet ongeveer even snel als ik het tot mij nam, m;n mooie blauwe hemd was binnen de kortste keren doorweekt en wit van het zout, geen gezicht, but who cares1

Met de nodige drinkpauzes was ik in twee uur In Cholon, leuk om te zien, niet zo heel veel anders en van de drie pagodes uit het boekje vond ik er maar een terug, maar wel een mooie. De andere zullen door de concurentie wel gesloten zijn! Teruglopen zou bijna zwemmen geworden zijn dus ik vond dat ik wel een taxi verdiend had, Terug in de stad oogste ik veel bewondering van de hotelstaf om vervolgens te constateren dat m'n pinkaart niet werkte, en m'n geld - miljoenen - was bijna op, Ik had intussen afgesproken dat ik naar de massage zou gaan, die eerdere was toch wat erg body-achtig en ik wilde toch ook een echte voetmassage met toebehren probren. De man om me op te halen stond al te wachten en de hotelbaas was wel bereid op m;n creditkaart het benodigde geld te geven zonder kosten, alleen kwam ik zo dus drijfnat in de spa terrecht. Maar het meisje had een grote handdoek en maakte er geen punt van en ik genoot een uur lang van ale grepen en knepen en zelfs naalden en hete stenen. Een inderdaad boeiende en ontspannende ervaring! Daarna nog even de stad in, de grote winkelstaat, de haven, de grote markt en het park, waar ik al snel het midelpunt was van een aantal studenten, die engels wilden praten en leren. Er valt inderdad veel te leren want hun uitspraak is begrijpelijk nogal lastig, veel letters krijgen een bijklank, zodat de vragen lastig te verstaan zijn. Try again! Maar wel leuk, weer les geven en dan ook nog engels Mariec!Om half vijf ben ik terug in het hotel waar ik de gelegenheid krijg te douchen en me om te kleden en dus in ieder geval voor even weer een beetje droog voel. De trein gaat om 19.00 en ik ben ruim op tijd met de taxi. Net als ik er ben gaan de hekken open en ontstaat de strijd wie het eerst is, terwijl de plaatsen toch besproken zijn. Niet zo wild als Dehli maar het lijkt er wel op. Ik zit in coach 1 op plaats 47 en met wat vragen vind ik m,n plek soft seat. De grote tas past niet in het rek dus dat geeft problemen maar de pater Redemptorist naast wie ik terrecht kom is wel bereid om hem onder onze voeten te leggen. Na een direkte poging om me weer in de kerk te krijgen, zijn eerste vraag is of ik beleidend ben, snapt hij wel dat het niet meer gaat lukken en praten we gezellig over Vietnam en Nederland, waarbij van Basten en Gulit niet ontbreken. Ook hoor ik dat we aan het vergrijzen zijn omdat nederlandse vrouwen te lui zijn om kinderen te krijgen, Dat ik net twee keer grootvader geworden ben overtuigd hem niet. Ook bij hem moet ik soms vragen wat hij zegt en hij snapt dat z,n uitspraak amobinabel is. Maar al mt al hebben we een gezellig gesprek en hoor vele nieuwe dingen. Duidelijk is dat de communisten het land niet vooruit geholpen hebben. Tegen 10 uur gaat het licht uit en is het de bedoeling dat we gaan slapen. De stoelen zijn beweegbaar zodat degene die voor je zit zo.n beetje met z'n hoofd op je schoot terrecht komt. Bij tussenpozen slaap ik wel wat en rond 6 uur wordt het weer licht en blijken we door prachtige landschappen te rijden, die je helaas niet goed op de foto krijgt, zeker niet vanuit een rijdende trein. Maar het is wel genieten, niet in de laatste plaats om wat er zich allemaal in de trein afspeelt, eten drinken slapen praten net mensen!

De pater gaat er een halte eerder uit en intussen heb ik al een tijdje met het kindje van de buren op schoot gezeten. Ik ben de enige foreinger dus dat wil wel! Om half een rijden we met schokken en stoten Danang binnen, na ruim 17 uur trein dus een beetje moe en doorgezeten ben ik wel. Maar we zijn dan ook half Vietnam doorgereisd! Ik heb niet de puf om een bus te zoeken en bezwijk voor het aanbod van de taxi, vergeet te onderhandelen en betaal dus te veel maar hij brengt me voor ca16 euro naar Hoi An. Ik begrijp dat de rit 2 uur gaat duren maar na een dik half uur zegt hij dat we er zijn, maar ja, is dit Hoi An? Ik wil in ieder geval voor het hotel afgezet worden, ik voelme al afgezet, en inderdaad zijn we bij het hotel dat ik uit de lonley planet besproken heb. Ik wordt door twee lieve meisjes ontvangen en er is eerst thee met kokoskoek. Na met alle voorkomendheid in mijn kamer geholpen te zijn, lekker begane grond, besluit ik toch eerst een rondje door het plaatsje te lopen, hoewel ik ook een beetje wankel op m'n benen sta. Het rondje is leuk en leerzaam maar het id toch beter eerst te gaan slapen, zodat ik uiteindelijk van 3 tot 6 van de wereld ben. Dan het feeeriek verlichte stadje in en een biertje en eten. Toch weer tiger, Wouter, en vereder realiseer ik me dat ik voorhet eerst dineer, verder heb ik het met ontbijt en lunch gedaan tot nog toe. Maar ik heb genoeg reserve en zoals jullie weten kan ik goed onregelmatig of nieys eten, Nietemin, niet echt avontuurlijk - wontonsoep, springrol en noedels met vlees en groente - smaken voortreffelijk en de koffie toe is van hier en leerde ik al kennen van Linh. Nog even rondgekeken in het stadje en nu schrijf ik dit. Nog een biertje en dan slapen en morgen de interessante plekken bekijken en om 13 uur de taxi voor de trein naar Hue van 14.40. Jullie horen nog van me, dag!

Jon