Het is net acht uur geweest en ik zit op m'n kamer achter een eigen computer dit verhaal te schrijven in Hanoi, bij familiepension Vietnam a la carte, ongeveer een kwartiertje fietsen ten noorden van het oude centrum van de stad. Wie had dat ooit kunnen denken? Maar er komt nog wel meer wat ik me eerder nooit zou hebben zien doen!

Maar laat ik beginnen , waar ik eerder ben opgehouden. Na nog een lekker biertje ga ik slapen in Hoi An en sta redelijk uitgerust op op zondagmorgen. Tegen acht uur zit ik voor het hotel op een terrasje en krijg een heerlijke ommelet met ham en kaas geserveerd met een vers stokbroodje en een kopje filterkoffie, met zo,n blikken opzetstukje. Ook een glas verse ananassap en een bord vol fruit, waar een normaal mens drie keer van kan eten. Ik voel me dan ook prima als ik een half uurtje later het stadje intrek om een aantal panden wat beter te bekijken. Voor 90.000 dong koop je een kaart. waar je 5 van de 14 objecten mee in kunt, Ik kies voor twee oude handelshuizen, het ceramiekmuseum, een familie-kapel en een chinese sociale ontmoetingsplaats annex tempel, Hoi An heeft een japanse, een chinese en een vietnamese colonie geherbergd. Het is nog vroeg en niet zo druk in het stadje en het is dus allerplezierigst zo rond te kijken, Rond 11 uur heb ik alles wel gezien - het franse wijkje en het ceramiekdorpje liggen net niet meer binnen bereik met het oog op de tijd en ik heb zin in een drankje, Wat je moet drinken is thee met ijs heb ik gisteren van een vietnamese amerikaan geleerd en dat bestel ik dus nu, Prima! Moet je nou toch zien, vertelt m'n franse buurvrouw, ik ben overal geweest in Azie en het isaltijd hetzelfde en ze wijst naar de overkant waar vier mannen lui hangen op hun riksjas terwijl twee oude vrouwtjes ernaast druk in de weer zijn met eten maken voor hun 8 a 10 gasten, die op lage stoeltjes op het trottoir zitten, De vrouwen zwoegen en de mannen nemen het ervan! Ik stem in. De discussie over hoe dat dan met ons zit laat ik maar gaan!

Ik ben ruim op tijd in het hotel om af tepakken en word hartelijk uitgezwaaid: tot volgende keer!

Ik betaal nog geen 10 euro voor dit verblijf! de taxi brengt me binnen het uur naar Ga Danang - station Danang, waar ik de trein naar Hue neem. Met enige vertraging vertrekt die om drie uur, nadat ik in de hal kennis heb gemaakt met tante Truus Nguyen en haar kleinzoon, die me vertelt over de oorlog en dat ze nu in Hue woont maar vroeger in Danang en dat het daar eigenlijk veel beter is. Uit onze kaartjes blijkt dat we bij elkaar in de buurt zitten en als de trein er aan gaat komen spoort ze me dan ook luidkeels aan te zorgen dat ik vooral mee kom. Inderdaad blijkt ze schuin achter me te zitten en als er onderweg iets te zien is word ik met een duw op de schouder en de nodige aanmaningen aangespoord toch vooral op te letten. Volgens m'n plattegrondje moet m'n hotel 300 meter lopen de hoek om zijn, maar de riksja-man zegt natuurlijk dat het veel verder is, daarbij ondersteund door tante Truus. Omdat het intussen een beetje regent, het loket zogenaamd gesloten is en ik dus nog terug moet voor m'n kaartje voor morgen en ik het verraad van tante Nguyen kwalijk neem, word ik een beetje ibbel, zeker als ik 20000 dong moet betalen voor een ritje van 200 meter. Ondanks de hartelijke ontvangst besluit ik na het kaartje gekocht te hebben en nog even in de regen gelopen te hebben, gewoon vroeg naar bed te gaan, want naast al die dingen van buiten ben ik ook gewoon moe! Ik lig om 20.30 in bed en slaaap tot 06,00! Hier geen ontbijt, maar ik betaal straks ook maar 6 euro, en om 7 uur ben ik op weg langs de rivier naar de poort in de muur van de stadl, waar ik het dichtst bij ben. Er lopen nog maar een paar mensen rond en even gaat door me heen dat als er iemand kwaad zou willen.... Maar iedereen knikt me vriendelijk toe en weldra kom ik weer in de vroege drukte van deze stad terrecht. Ook hier, zij het wat minder veel cyclos. Weldra koop ik m'n kaartje voor de citadel en de verboden stad en loop de vietnamese geschiedenis in. Geen Taj Mahal, maar wel ineressant om te zien, ook wie er verder allemaal rond lopen. Heel veel schoolklassen van 10 jarigen tot 16/17, Maar ook oude franse veteranen en japanners, die hier overigens minder japans zijn dan bij ons. Ik denk intussen vietnamezen van chinezen, japannners, koreanen en andere aziaten te kunnen onderscheiden, ha ha!

Na de citadel met toebehoren uitvoerig bekeken te hebben loop ik het oude stadje in, waar verder veel ven hetzelfde is, veel mensen, veel verkeer, veel handel en veel getoeter. Toch wel leuk om even te bekijken, maar niet te lang. In de nieuwe stad is het beeld niet veel anders en ook een potje thee doet daar niet aan af. Omdat het toch nog relatief vroeg is- de trein gaat rond 6 uur - besluit ik door te lopen naar een paar van de koningsgraven, Ik weet niet of de schaal van de kaart betrouwbaar is, maar ja, ik ben er eigenlijk zo. Zodoende zie ik er toch nog 3 terwijl ik een van plan was! Langs de weg leer ik m'n nieuwe drankje drinken: koffieextract met ijs en daar krijg je dan nog een kopje thee bij om de smaak weg te spoelen. Het klinkt niet zo maar het is best lekker! Terug in het hotel mag ik nog even op de computer om m'n afspraak in Hanoi te bevestigen en krijg daarbij nog een portie banaan en water aangeboden. En dat alles voor 6 euro!

Natuurlijk loop ik nu naar het station en ruim op tijd voor de trein die uiteindelijk pas om 20.15 vertrekt. Zo maak ik ook het vertrek van de trein naar Saigon nog mee! Als de drukte achter de rug is, zit Hovan naast me, die me trots haar nieuwe ring laat zien en vertelt dat ze pas een week getrouwd is. Even later maak ik ook kennis met de verse echtgenoot Bong en de twee stellen er een eer in dat ik goed in de trein kom en op de beste plaats - die reserveringen zijn onzin! - en ik krijg van ales en nog wat toegestopt, Hij is vetrinair en zij werkt als administatief medewerker bij het bedrijf waar hij werkt. en zo kennen ze elkaar, een jaar nu. Ze zijn heel gelukkig met elkaar en ook al ziet Bong er een beetje uit als een aap, hij is heel lief vertrouwd Hovan me toe. Later in de trein Komt Hovan een tijdje naast me zitten en vertel ik haar over m'n reis en zij mij over Vietnam en hoe het is zo met z'n tweeen nu. Kinderen komen er nog niet, daar is nog geen geld voor. Ze hebben een week in Hue doorgebracht als huwelijksreis bij bevriende studenten op kamer, want ze hebben hier allebei gestudeerd. Morgen is het weer werken geblazen! Mocht ik ooit nog in Vinh komen - daar wonen ze - dan ben ik altijd welkom, hier is het mail-adres, Gek is dat op zo'n reis, je komt veel mensen tegen, even ben je dichtbij, en dan gaat ieder weer zijns weegs! Het is vijf uur smorgens als we in Vinh komen en het afscheid is zeer hartelijk. Als ik toch deze week nog wil komen....?

Om 11,10 ben ik in Hanoi. Even lijkt er niemand te zijn om me op te halen, maar dan is er Tien. Ik mag achter op de moto met tassen en al en zo knor ik even later achterop met de grote tas tussen ons in en de andere hand ergens achter op een steuntje door Hanoi. het midden tussen Dehli en HCMC! Maak je maar geen zorgen, ik doe dit daaglijks. Dat ik dit nooit doe, tja alles heeft een eerste keer. Als ik echt liever wil kan ik ook een taxi nemen, maar ik waag het er op. We zijn bijna bij het pension - zeg 50 meter - als hij de bocht wat krap neemt en ik met mijn knie, die natuurlijk te ver uitsteekt, een geparkeerd karretje raakt. Au! Pijn en vooral schrik, maar achteraf valt het mee. Ik strompel m'n nieuwe verblijf in en krijg wat ijs om op de plek te leggen. Maar veel meer dan een flinke blauwe plek en een beetje pijn hou ik er gelukkig niet aan over.

Intussen heb ik alweer 15 kilometer gefietst! Moet je nagaan! de makkelijkste manier om je in Hanoi te verplaatsen is op de fiets, mits je de goede routes neemt, En die legt Tien me wel uit. Na m'n plannen voor de komende dagen besproken te hebben - waarover een andere keer - blijkt voor vanmiddag de beste optie een rondje om het West meer het mooiste meer van Hanoi, van Vietnam en misschien wel van de wereld, En ja hoor even later zit ik op een fiets met dikke banden en neem deel aan het verkeer van Hanoi. De moeilijke stukken doe ik lopend en verder fiets ik braaf mijn rondje om het meer, Zo mooi vind ik het trouwens niet, maar toch wel een avontuur en met de kaart erbij krijg ik het nog voor elkaar ook! Twee uur later en een kopje ijskoffie achter de kiezen ben ik weer terug. Het is overigens mooi weer, gelukkig niet zo heet meer. Intussen heb ik met Cees, de baas, piza gegeten en m'n plannen besproken en hoe het is om in Vietnam te leven en te ondernemen. Maar dat wellicht een ander keer.

Dag, Jon