Het is nu zaterdag-avond 7 uur geweest en ik kom er net achter dat het verhaal dat ik vanmidddag geschreven heb op een of andere manier niet op z'n plek terrecht is gekomen.

Ik begin dus maar opnieuw!

Vanmorgen om 5 uur ben ik met de trein teruggekomen uit Sapa. Om 6 uur was ik terug in m'n pension na een akkefietje met de taxi-chaufeur; gelukkig ken ik Hanoi netvoldoende om op te merken dat hij geen idee had waar hij me naar toe bracht en kon ik hem corrigeren; hij was niet blij dat ik niet alles op de meter betaalde, maar om zijn rondritje had ik niet gevraagd. Na wat bijgeslapen te hebben, ontbijt, wassen en wat opruimen besluit ik een rustige dag te hebben en het volgende verhaal te schrijven, wat dus verloren is gegaan en wat ik nu dus over doe. Toen dat klaar was heb ik nog wat geevalueerd en zaken op orde gesteld en rond 15.30 de fiets gepakt om opnieuw naar het West-meer te fietsen. Op een drijvend terras op het meer heb ik vervolgens heerlijk gegeten: een tap-biertje van Tiger, vissoep en springrol maar dan koud en in rijstpapier; heel lekker! Toch gek om daar zo te zitten, een heel eind van huis, in de oude hoofdstad van Noord Communistisch Vietnam,maar het water en de randbebouwing en de zwanen-bootjes en de mensen zouden ookbij een plas in Holland kunnen horen. Ze zien er anders uit en zijn waarschijnlijk ook in menig opzicht anders en toch is ook heel veel hetzelfde. Ook hier mensen met plezier in een bootje, gezinnen op het terras, jengelende kinderen, vrijende paartjes.

Na deze overpijnzingen fiets ik terug, drink een kop koffie en besluit een evaluerend verhaal te maken, om dan te ontdekken dat m'n eerdere verhaal verloren is gegaan! Dan maar opnieuw.

Na de piza met de baas van dinsdagavond heb ik heerlijk geslapen en besluit vandaag de oude stad te gaan bekijken. Op de fiets tot aan de rand van het centrum is goed te doen over een paralelweg van de grote weg en daar ergens kun je de fiets parkeren. Na enig zoeken vind ik inderdaad de parking en in ruil voor een geplastificeerd kaartje, waarvan ik waarschijnlijk de 1000ste gebruiker ben, mag ik de fiets achterlaten. Later krijg ik hem inderdaad weer terug tegen inwisseling van het kaartje en ongeveer 2 cent. Ik heb de rondwandeling door de oude stad uit de lonley planet op m'n kaart overgenomen en kan zonder veel problemen m'n weg vinden. Overal winkeltjes, handel op straat, handel vanaf de fiets en handel vanuit het draagstel. Alles wordt te koop aangeboden en het is een drukte van belang. Veel gepraat, discussie en getoeter, want het verkeer moet doorgaan, Allerlei eten wordt op straat klaargemaakt en te koop aangeboden. Minder dan in India wordt je aangesproken om te kopen en ik moet dus nog al eens nee verkopen. Maar dat wordt straks nog wel anders! In mijn wandeling zit ook de St Josef Kathedraal, een restant uit de Franse tijd en het Hoan Hiemmeer, op een eilandje waarbinnen een beroemde pagode is gebouwd, waar je kunt komen via een kleurrijk brugje. Ik vervolg m'n rondje door de oude stad, soms wat kronkeliger soms wat rechtlijniger en heb rond 12 uur de wandeling erop zitten. Het is nog vroeg genoeg om nog een stuk te doen en zo twee dagen in een te voegen en ik begeef me op weg naar de Tempel van de Literatuur, zo,n 2 kilometer westelijk in de stad gelegen. De boekjes zeggen niets te veel als ze dit het mooiste gebouw van Hanoi vinden en het is er rustig toeven, hoewel soms hele busladingen vol het complex overspoelen, Maar dan is het weer rustig en kun je even alleen rondkijken en dwalen. Het is nog vroeg genoeg om ook het Musoleum van Ho Chi Min te gaan bekijken, ongeveer twee kilometer noordelijk, alleen blijkt het smiddags gesloten, niet dat ik het lijk had willen zien maar ik was wel benieuwd naar de lange rijen pelgrims die er altijd schijnen te staan. Terug op de fiets naar huis en pakken voor m'n uitstapje naar Sapa. Om 8 uur wordt ik op een taxi gezet en om 9.10 vertrekt de trein naar Lao Cai, vanwaar een busje me straks naar Sapa zal brengen. Ik deel m'n slaapcoupe met twee reisleiders, die 30 Tai onder hun hoede hebben en daar heel druk mee zijn en een van hun klanten uit Bangkok, die me vertelt dat ze met z;n dertigen een reisje van vier dagen naar Sapa maken uit en thuis. Ik slaap zowaar een paar uur en om 5 uur zijn we in Lao Cai, waar een meneer met m'n naam op een bordje me in een overigens overvolle minibus zet, waar alsmaar meer mensen bij blijken te kunnen. En dan gaat het in het donker de bergen op, Lao Cai ligt op 232 meter en Sapa op ca 1650. Morgen als ik terug kom zal blijken dat het een prachtige route is langs rijstvelden en kronkelende rivieren en prachtige berggezichten, maar daar is nu niets van te zien. Om 6.30 ben ik in m'n hotel afgeleverd en blijkt dat ik pas om 10 uur op m'n kamer terecht kan. Ik ga het plaatsje bekijken, nadat ik heb afgesproken dat om 11 uur m'n gids beschikbaar zal zijn. Ik heb besloten om een eigen gids te nemen omdat ik geen zin heb in een groep mee te sjokken en bovendien dan meer kans maak op een wat minder platgetreden route. Of dat laatste uiteinedlijk waar is weet ik niet, maar m'n wandeling met gids Sam is een van de leukste belevingen tot nu toe. Het plaatsje bestaat voor een groot deel uit hotels en pensions en winkels voor wandelspullen, gegroepeerd op hellingen rond een groot plein, maar ook een leuke markt en veel gedoe. Het meeste gedoe ontstaat door wel honderden vrouwen in klederdracht, werkelijk een heel kleurrijk gezicht, die voortdurend proberen hun waren bij iedere potentiele klant aan de man te brengen en als dat niet meteen lukt, blijven ze je volgen, intussen informerend waar je vandaaan komt, hoe je heet en wat je van Vietnam vind. Zo leer ik in korte tijd tientallen vrouwen kennen, die me hun naam vertellen en hoeveel kinderen ze hebben en hoe oud ze zijn, want ik vraag altijd terug, maar ik verkoop elke keer nee. Hoe uitvoerig of kortaf ik ook vertel dat ik vandaag niets koop, ze blijven volgen en er komen steeds weer nieuwe bij als er andere zijn afgevallen en steeds weer vinden ze dat ik bij hun toch iets zou moeten kopen. Het straatbeeld bestaat dus uit enkele of groepjes toeristen, gevolgd door een groepjekleurige vrouwen, die proberen te handelen of gewoon meelopen, intussen gezellig met elkaar kletsend. Tgen dat ik m'n eerste rondje gemaakt heb is het tijd om naar het hotel te gaan en me voor te bereiden op de wandeling. Om elf uur tref ik m'n 18 jarige gids Sam met haar dochter Chain van 5 maanden en haar 25 jarige vriendin Chow, die de baby zal dragen. En zo gaan we gezellig met z'n vieren op pad. Eerst een eind de berg af, met zicht op de rijstvelden in de verte , maar even later midden tussen de velden door, met overal stromend water en hier en daar een boer met z'n buffel aan het werk. Het geheim van de rijstvelden is dat je het water boven aan de berg opvangt en ht dan via slootjes en pijpjes zo leidt dat het door de kommen met rijstplantjes stroomt, alsmaar lager tot het uiteindelijk in de rivier terecht komt en wordt afgevoerd. Het landschap bestaat dus uit aflopende terrassen, waar water door stroomt, met weggetjes er tussen in en bergruggen met veldenen dalen waar de rivier het voor het zeggen heeft. Intussen krijg ik van de meisjes veel informatie over het leven hier in de bergdorpen en de verschillende stammen. Zij behoren tot de Zwarte Hmong en er zijn ook Rode Dao en Tay. Het is echt gezellig, voorzover de taal dat toelaat, maar bij de lunch moet ik echt alles uit de kast halen om samen te eten, want het is niet gebruikelijk om met de klant aan een tafel te zitten. Als Chain honger heeft is er overigens geen probleem, de trui van Sam gaat omhoog en zij krijgt de borst, makkelijk zat! Bij het tweede dorpje blijfven Chow en Chain achter en loop ik samen met Sam nog naar het derde dorp. Zij treffen elkaar straks weer en gaan dan samen op de brommer weer terug naar huis zo'n 30 kilometer verderop. Intussen hangen de wolken tot in het dorp en is het zicht er dus niet beter op geworden. Maar even goed lopen we gezellig het laatste stuk en hebben al met al zo'n 12 kilometer afgelegd. Aan het eind wacht een auto die ons door de mist langs glibberige en ook met brommers beklante wegen naar Sapa terugbrengt en om 5 uur ben ik weer terug in het hotel. Afscheid van Sam, weer zo iemand die je even leert kennen en nooit meer terug ziet! Voor vandaag vind ik het verder wel mooi en ik ga nog wat lezen in Grey's boek over China, dat de lange mars van Mao beschrijft. Wel toepasselijk vandaag!

Bij het ontbijt is het varhaal dat hetvandaag dicht zit met wolken en mist en besluit ik maar in Sapa te blijven. Achteraf had ik toch naar Cat Cat moeten lopen, dan had ik toch nog meer gezien, maar ik besluit het gevecht met de vrouwen aan te gaan en weer nee te verkopen. Gisteren heb ik een tasje van Chow gekocht, dat had ze wel verdiend met al haar gesjouw, en m'n rook-paardje heb ik in een achteraf stalletje gekocht, dus ik vind het wel mooi. Na twee rondjes Sapa heb ik de meeste vrouwen wel gezien en ook het stadje. Sommigen kom ik voor de zevende keer tegen, en steeds weer opnieuw proberen ze hun waar te slijten. Ik ben ook wel herkenbaar met grijze baard en snor, waar ik veel commentaar op krijg, vooral van straatkappers, die graag aan de gang zouden willen, en met bamboestok als wandelhulp, die ik voor 35 cent kocht inplaats van de aaneprezen stalen gevallen, waarvan ik aantoon dat je ze steeds weer indrukt, hoe hard je ze ook aandraait. M'n bamboe voldoet uitstekend. Na het gedoe nog een tijd uitvoerig vanaf een terrasje gade geslagen te hebben besluit ik nog weer naar de massage te gaan, die hier overal uitvoerig wordt aangeprezen. Voor 200.000 dong word ik uitgebreid in anderhalf uur gekneed en beklopt en kom niet herboren maar wel ontspannen en lekker weer te voorschijn. Na nog wat loempia met thee op een terrasje, weer genietend van het kleurrijke schouwspel is het tijd om me te melden voor de bus, die onsals haringen in een ton zoals m'n buurman in onvervalst hollands tegen z'n vrouw opmerkt, die eigenlijk alleen maar ontevreden is over van alles en nog wat, zodat ik m'n landsaard maar voor me hou, om 6 uur op station Lao Cai aflevert. de trein gaat om 8.15 dus het is nog even wachten geblazen, deze wijze van reizen brengt dat nou eenmaal mee, maar in de wachthal is van alles te beleven en ik voer met allerlei leiden hele gesprekken, hoewel we elkaars taal niet verstaan. Deze keer deel ik m'n coupe met een chinese mevrouw met twee kinderen, met wie geen woord te wisselen is en een brabandse back-packster, die haar baan kwijt is en voor driemaanden budget heeft voor een reis door Vietnam, Laos en Cambodja. Ze is nu bijna een week van huis en heel ziek geweest van de jet-lack, Ik hoop dat ze het red! Weer slaap ik verder wat uurtjes en ben om 5 uur terug in Hanoi.