hoewel ik net m'n vorige verhaal net herschreven heb, wil ik toch wat samenvattende en evaluerende opmerkingen kwijt, al was het maar voor me zelf. Zie maar of je meeleest.

Ik ben nu 12 dagen in Vietnam, geland op dinsdag 20 maart rond 10 uur sóchtends.

Ik heb intussen bijna 2600 kilometer gereisd, met de trein 1710 van Ho Chi Minh City naar Hanoi en580 heen en terug van Hanoi naar Lao Cai; 144 op en neer van HCMC naar My Tho bij de Mekong met de bus; 60 op en neer tussen Danang en Hoi An met de taxi en 70 van Lao Cai naar Sapa en terug met de minibus. Ik heb nog 200 te gaan naar Halong vanuit Hanoi en terug met de bus en tot slot van Hanoi naar Lang Son, de grensplaats op weg naar China, nog 160 kilometer.

Het reizen is me tot nog toe goed afgegaan, Het Vietnam-stuk was goed te organiseren en ook niet zo moeilijk: het uitstapje Mekong en het treinkaartje Saigon-Danang liep via het Le Duy Hotel in Saigon; De uitstapjes naar Sapa en Halong Bay worden door Vietnam a la Carte geregeld, hier in Hanoi. Alleen de treinkaarten Dang-Hue en Hue-Hanoi heb ik zelf geregeld en de taxi van Danang naar Hoi An. Met de methode Marocco - je zoekt in de Loneley Planet wat je lijkt en vraagt de hotelier waar je dan zit het volgende adres te bellen en te reserveren - heb ik de hotels in Hoi An en Hue geregeld en dat was prima, zeker in Hoi An.

Het is zeker geen confortabele reis, Je moet wachten, zoeken, soms moeilijk communiceren en de trein is niet zo schoon als bij ons, Soms is het een hele zit en zo'n volgepakt minibusje is ook niet alles, Ik loop hele stukken, waar anderen zich laten vervoeren. Maar je ziet veel en maakt veel mee en ik zou geen andere manier willen, Ik ben erg blij dat het allemaal nog kan!

Ik heb in de trein op een zachte zitting (soft seat) en in een zachte slaapcoupe gereisd (soft sleeper) Verder in de Bus, minibus, taxi, riksja, achter op de brommer en gevaren in wat grotere en wat kleinere boten en in een roeiboot. Als het goed is heb ik nog een Jonk op de Halong Baai te gaan.

Ik had me het weer lente-achtiger voorgesteld; in Saigon was het eigenlijk bloedheet 33 a 35 graden en verder is het zo tussen 20 en 25 maar minder zonnig dan ik dacht. Vannacht in Sapa was het redelijkkil, ik schat zo'n 5 graden. Het was jammer van de lage wolken en de mist, want daardoor heb ik veel van het landschap gemist; Maar eigenlijk mag ik heel blij zijn dat het droog is geblevenafgezien van wat miezer in Hue,

Wat ik van het landschap gezien heb, stukken van Saigon - Hanoi heb ik s'nachts gereisd. was prachtig. Een aanleiding om in Vietnam te beginnen, namelijk dat de boekjes zeiden dat de treinreis van Saigon naar Hanoi een van de mooiste ter wereld is, kan ik beamen voorzover beleefd, hoewel ik nog niet overal ter wereld in de trein gezeten heb. Met name het stuk tussen Danang en Hue is mooi met bergen en baaien van de Chinese Zee. Je ziet de hoge golven op het land slaan, omringt door de berg-valeien, echte Chinese prenten. Maar ook de rijstvelden tussen Nha Trang en Danang en van Vinh naar Hanoi zijn mooi. Ook de route van Lao Cai naar Hanoi is erg mooi.

De binnenstad van Saigon is mondain in tegenstelling met de oevers van de rivier en de andere wijken die ik gezien heb. Geen mooie stad, wel zeer levendig en boeiend; erg veel brommers! De binnenstad van Hanoi is echt aziatisch met alle gehandel en gedoe. Het West-Meer is bijzonder, de regeringswijken rond het Mausoleum hebben wel allure maar zijn ook wat verwaarloosd. Hue met citadel en verboden stad moet je zien en Hoi An is wel heel toeristisch maar toch ook heel leuk. De Mekong-delta, klein stukje beleefd, is toch bijzonder. Sapa voegt weer een ander beeld toe aan wat ik intussen van Vietnam gezien heb,

Hoewel ik Halong Bay nog te goed heb, heb ik nu al geen spijt dat ik m'n reis in Vietnam ben begonnen. Zo heb ik het land van Linh een beetje leren kennen.

In het algemeen zijn de Vietnamezen vriendelijk en toegankelijk, zij het dat er minder engels gesproken wordt dan ik dacht ook door jongeren. Maar twee keer heb ik me een oor aangenaaid gevoeld, door de riksja-meneer in Hue - gesteund door tante Truus Nguyen - en door de taxi-meneer vanmorgen in Hanoi, Verder heb ik heel veel leuke mensen ontmoet en gesproken. Bong en Hovan lieten me nog weten dat ik nog steeds welkom ben in Vinh als antwoord op m'n bedank mailtje. Sam, Chain en Chow zal ik nooit meer vergeten, maar hoogtepunt tot nu toe is het meisje van 4 a 5 met wie ik in de trein tussen Vinh en Hanoi zeker anderhalf uur gepraat heb zonder dat we ook maar een woord van elkaar verstonden. Ze kwam toevallig langs en ik viel haar op, in ieder geval mijn baard en snor, Even later kwam ze weer kijken en bleef al wat langer. Ze vertelde me van alles over haar haar, haar kleren en wat haar bij mij op viel. De haartjes op m'n arm waren wel aantrekkelijk, zij had er geen, maar uiteindelijk ging het erom mijn baard en snor aan te raken, En zeg na een uur waren we zo ver en kon ze met enige trots door m'n baard kroelen en mij snorharen aanraken. Zij had dat allemaal niet en het was heel bijzonder. Intussen hadden we ontdekt dat we allebei knopen aan onze kleren hadden. Nadat ze haar chips had laten vallen - je kunt niet tegelijk aan armhaartjes voelen en je zakje chips vasthouden, ging ze bij moeder een nieuw koekje halen. Intussen vertelde ze van alles over mij aan de medepasagiers, afgaand op het hilarisch gelach dat ontstond en gaf moeder, die 7 rijen verder zat op haar mobieltje een boodschap door over haar naam en die van haar dochter, die ik helaas niet onthouden heb. Ook wist ik niet hoe ik op haar mobiel kon antwoorden, Het was natuurlijk een koud kunstje om even naar achteren te lopen maar ik besloot dat niet te doen omdat ik bang was dat dat ten koste van m'n contact met het meisje zou gaan. Op het perron knikten we elkaar even gedag, een mooie jonge vrouw, met wie ik graag kennis gemaakt zou hebben, maar ja! Toen het nieuwe koekje er was legde ik uit dat ik niet wist of het voor mij was of dat ik het alleen maar voor haar moest openmaken en gaf aan dat ze dat toch aan haar moeder moest vragen. Uiteindelijk werden we het eens en bleef het zakje dicht. Ze vertelde vollop en in de intonatie die ik terug gaf ontstond het begrip, wie weet! Het was een mooie ontroerende ervaring!

Je kunt Vietnam goed alleen bereizen zonder je alleen of eenzaam te voelen, Intussen heb ik ook het belang van de sociale media leren begrijpen. Het is leuk om deze verhalen te schrijven en reacties terug te krijgen. Het is bijzonder dat ik jullie op deze wijze mee kan nemen op reis. Ik heb nog nooit zoveel volgers gehad, wwarvan de meesten ook nog reageren, Dank Maarten, dat je me daarbij geholpen hebt! Ik begrijp dat dit blog vooral voor de algemene verhalen is en dat de mail voor de meer persoonlijke boodschappen dient. Ik heb echter maar een beperkt aantal mail-adressen beschikbaar en maak dus soms een uitzondering voor een persoonlijke boodschap. Daarom Joke, nog van harte gefeliciteerd met je verjaardag gisteren, ik hoop dat je een fijne dag gehad hebt met meer zon dan ik in Sapa had.

Er is vast nog meer te zeggen, maar hier doe ik het nu mee.